W XIX-wiecznych ubiorach ludowych Wielkopolski krzyżują się dwa rodzaje okryć - czamara i surdut. Strój zróżnicowany był także ze względu na wiek i stan małżeński. Na ogół mężatki szczególnie starsze, nosiły spódnice dłuższe o barwach ciemnych, spokojnych - dziewczęta natomiast wolały jaśniejsze, często niebieskie. Nakrycia głowy dodatkowo ozdabiano, np. pawim piórem, złotym szychem czy pęczkiem kwiatów, a nawet wiankiem z mirtu czy barwinku. W Wielkopolsce często noszono pstruchy (pasiaste tkaniny), które na początku XX wieku zastąpiono przez chusty fabryczne.
         Od wieków strój wyrażał pozycję społeczną człowieka. Na naszym terenie ubiór chłopski różnił się od szlacheckiego i mieszczańskiego. Do połowy XIX wieku kobiety wiejskie same wyrabiały tkaniny z konopi lub lnu i szyły ubrania. Na ubiór roboczy przeznaczano płótno średniej jakości, zaś na odzież odświętną cienkie płótno, które ozdabiano haftem i koronką.

         Kobiety wiejskie na głowach nosiły czepce, czerwone chusty lub „jedwabnice”. Na bluzki ubierały „stanikl” (bezrękawnik), niebieski (biały lub szary) „szakiet” „jupkę” (żakiet), wełnianą szarą lub jasnoniebieską „miderołke”(spódnicę), fartuch (na co dzień zapaskę). Do tego czarne półbuty lub wysokie sznurowane trzewiki. Do prac domowych wkładały „klómpy”(kalosze).

         Mężczyźni nosili białe koszule, parciane (białe lub modre) spodnie, wysokie buty, na co dzień „hołlćki” (drewniaki), szare lub jasnomodre „burki” (kurtki) i „bołby” (czapki) lub kapelusze. Koszulę zdobiła „czerwona tasiemka na łokieć długa” i „labikl”(kamizelka). W czasie chłodów zakładali siwą, wełnianą sukmanę obszytą czerwonym sznurem, granatowy płaszcz z peleryną (Ślązacy) lub kożuch i „myckę” na głowę.

Elementy strojów ludowych na fotografii

Chusta	Czepiec	Czepiec	Czepiec	Czepiec

Czepce	Fartuszek	Fartuszek	Fartuszek	Fartuszek

Koronkowe kołnierze	Strój mieszczański	Strój mieszczański	Tybetka	Tybetka

Ornat