Współcześnie

         Powiat kępiński zajmuje 610,48 km2 i jest najdalej na południe wysuniętym powiatem województwa wielkopolskiego. Obejmuje siedem gmin: Baranów, Bralin, Kępno, Łęka Opatowska, Perzów, Rychtal i Trzcinica. Łącznie w powiecie znajdują się 124 miejscowości.
Pod względem geomorfologicznym położony jest w obrębie Wysoczyzny Wieruszowskiej o rzeźbie terenu mało urozmaiconej oraz w części północno - zachodniej w obrębie Wzgórz Ostrzeszowskich, wznosząc się tu na wysokość ok. 200 m n. p. m.
Powiat kępiński leży przede wszystkim w obrębie zlewni Niesobu, uchodzącego do Prosny oraz w części południowo - wschodniej w obrębie zlewni Czarnej Widawy - dopływu Widawy. Główne cieki powiatu to: Niesób z dopływami - Potok Czermiński, dopływ spod Parzynowa, Świbska Struga; Czarna Widawa oraz Pomianka. Licznie występują rowy melioracyjne. Brak jest jezior i większych zbiorników wodnych.
Powiat ma charakter rolniczo - przemysłowy. Grunty orne zajmują 59%, łąki i pastwiska 13%, lasy 19%, wody 1% i tereny zabudowane 6%.

         Rys historyczny

         Obszar obecny gminy Baranów to najdalej na południowy wschód wysunięty skrawek Wielkopolski.
         Tereny te zamieszkane były już w czasach starożytnych przez plemiona słowiańskie. Świadczą o tym liczne odkrycia archeologiczne osad z okresu kultury łużyckiej (1300-400 r. p.n.e.). Ich mieszkańcy prowadzili osiadły tryb życia, zajmowali się uprawą ziemi i hodowlą, polowali na dziką zwierzynę, wytwarzali narzędzia z brązu, prowadzili handel.
        Rolniczy charakter ziem południowej Wielkopolski przetrwał do czasów współczesnych.
        Położenie geograficzne na pograniczu Wielkopolski, Małopolski i Dolnego Śląska spowodowało, że nie ominęły tego obszaru burze historyczne.
        W X w. nastąpiło zjednoczenie plemion polskich przez Mieszka I, powstało państwo polskie i tereny te znalazły się w granicach państwa Piastów. Ludność nadal głównie zajmowała się rolnictwem, nowością było pojawienie się chrześcijaństwa.
        Z czasów rozbicia dzielnicowego źródła historyczne podają ważne wydarzenie, które miało miejsce na naszych ziemiach. Jest to układ zawarty w Kępnie w 1282 r. przez ks. wielkopolskiego Przemysława II i ks. pomorskiego Mściwoja, dotyczący przekazania Pomorza.
        W II połowie XIV w. pojawia się w źródłach historycznych nazwa miasta Baranów i wsi Grębanin, które należały do szlachcica Wierzbeięty z Paniewic.
        W kolejnych wiekach zmieniali się właściciele Ziemi Baranowskiej, a w gospodarce nadal dominowało rolnictwo, rzemiosło i handel.
        W XII w. po wojnach prowadzonych przez Rzeczpospolitą z Rosją, Szwecją i Turcją ogromne zniszczenia wojenne dotknęły też ziem Południowej Wielkopolski. Z tych czasów pochodzi dokument lokacyjny miasta Kępna (1661r.) na prawie magdeburskim. Celem lokacji było przyjście z pomocą rozwijającemu się rzemiosłu. Do miasta zaczęła napływać wtedy ludność niemiecka ze Śląska i ludność Żydowska.
        W końcu XVIII w. całkowitej zmianie uległy warunki polityczne. Wielkopolska w wyniku II rozbioru (1793r.) dostała się pod panowanie pruskie. W granicach państwa pruskiego Wielkopolska pozostawała aż do odrodzenia się państwa polskiego. Układ nakazujący zwrot Ziem zagarniętych Polsce przez Niemcy wszedł w życie 17 stycznia 1920r.

Mapa z lat '20 XX wieku

        Nasza gmina

        Gmina Baranów jest położona na pograniczu Niziny Południowowielkopolskiej i Niziny Śląskiej, na wysoczyźnie Wieruszowskiej, a dokładniej Kotlinie Kępińskiej. Dominujący typ rzeźby terenu gminy to płaskorównina. Wysokości bezwzględne kształtują się w granicach 159 – 220 m.n.p.m. Gmina leży w dorzeczu rzeki Prosny, a jej główną oś hydrograficzną stanowi rzeka Niesób wraz z dopływami.
W podziale administarcyjnym gmina należy do powiatu kępińskiego, województwa wielkopolskiego. Od północy sąsiaduje z miastem i gminą Kępno, od wschodu z gminami Wieruszów i Łęka Opatowska, od południa z gminami Trzcinica i Rychtal, od zachodu z gminą Bralin. Pod względem wielkości nasza gmina jest najmniejszą gminą w powiecie – 74,31 km2. Jednocześnie zaraz po gminie Kępno najludniejszą. Zamieszkuje ją 7510 osób (2005.01.01). Na terenie gminy znajdują się zabytkowe parki podworskie i pomniki przyrody. Tworzone też są użytki ekologiczne w rejonie Grębanina i Baranowa.

Herbarz powiatu kępińskiego

	POWIAT KĘPIŃSKI Główną część herbu tworzy łabędź - znak rozpoznawczy - miasta Kępna otoczony gwiazdami symbolizującymi wszystkie siedem gmin tworzących powiat. Biały orzeł na czerwony tle nawiązuje do insygniów Wielkopolski.
	GMINA BARANÓW srebrna głowa barana z kręconymi złotymi rogami na niebieskim tle. Historycy do dzisiaj nie są pewni dokładnego pochodzenia herbu Baranowa.
	GMINA BRALIN W 1785 roku Bralin sprawił sobie nową pieczęć i zmienił herb na bardziej "pejzażowy niż heraldyczny". Pień tworzy kreskę główną litery B.
	GMINA KĘPNO Biały łabędź spoczywający na zielonej kępie na błękitnym tle, herb jest rzeczywistą historią dawnych ziem kępińskich, pokrytych głównie bagnami i łąkami. Od kępy zaczerpnięto między innymi nazwę miasta.
	GMINA ŁĘKA OPATOWSKA Obowiązujący herb i flaga gminy mają stosunkowo krótką historię. Ich twórcą jest znany miejscowy regionalista Zygmunt Piasecki.
	GMINA PERZÓW Pierwsze wzmianki na temat insygniów gminy pochodzą jeszcze z XII i XIII wieku. Swą nazwę wywodzi prawdopodobnie od „perzu”, który bardzo się tu rozpowszechnił. Perz w ówczesnych czasach postrzegany był jako ziemski smok.
	GMINA RYCHTAL Herb pochodzi z pierwszej połowy lat 90 XIX stulecia. Namalowane został przez Otto Huppa, znanego w tamtejszych czasach heraldyka, który stworzył Księgę Herbów Dolnego Śląska.
	GMINA TRZCINICA Pochodzenie insygniów gminy datowane jest na XVIII i XIX wiek. Podkreślają one przywiązanie do miejscowej tradycji wyrębu, z której niegdyś słynęły okolice.