|
|
Jadłospis mieszkańców naszych wiosek był prosty, bez szczególnego urozmaicenia. Do XIX stulecia podstawą wyżywienia były potrawy ze zbóż i grochu. Dominował chleb wypiekany przez gospodynie w „sabatnikach” i mleko.
Jedną z najpopularniejszych zup mącznych była:
„nawarka” (na wrzątek wrzucano mąkę i rozbijano drewnianym „firlokiem”, zalewano mlekiem)
polewka przygotowana z wody zagęszczonej mąką, z dodatkiem maślanki lub kwaśnego mleka
żur gotowany na zakwasie mąki żytniej i spożywany na śniadanie (na początek dnia )
„smelka” z czerstwych kawałków chleba, zalanych gorącą wodą z odrobiną tłuszczu
W XVIII wieku w gospodarstwach wiejskich upowszechniła się uprawa ziemniaków, głównego składnika regionalnych potraw. Do najbardziej popularnych należą: „rzadkie pyrki”(gęsta zupa z ugotowanych ziemniaków, okroszona słoniną i zaprawiona maślanką), kulanki” (kluski z ziemniaków), „szkaplarki” (kluski ziemniaczane z dodatkiem jaj i mąki żytniej), „szagówki” ( kluski z gotowanych ziemniaków mąki i sera), „plendze” (placki ziemniaczane pieczone na blasze pieca, bez tłuszczu). Gotowano też brukiew z mięsem, czerninę i kapuśniak.
Pod koniec XIX wieku spożywano „kartofle” smażone ze skwarkami i z „siadłym mlykiem”. Jadano też „błober”, banię, grzyby i ogórki. Mięso gotowano dość rzadko, głównie w niedzielę i święta.
|
|
|
|
|
