Gliniane dzbanki,garnki i garnuszki

W przeszłości jednym z najbardziej rozpowszechnionych rzemiosł na Podlasiu było garncarstwo.Wyroby garncarskie miały szerokie zastosowanie w życiu codziennym każdego gospodarstwa rolnego.Garncarzami byli niejednokrotnie miejscowi rolnicy, którzy w wolnym od prac polowych czasie,zajmowali się wyrobem naczyń.W tradycji rodzinnej umiejętność lepienia garnków przekazywana była z pokolenia na pokolenie, z ojca na syna.Największe skupiska rodzin zajmujących się tym najstarszym z rzemiosł znajdowały się w Czarnej Wsi Kościelnej, Chrabołach, Hryniewiczach Dużych, Suszynie oraz Poniklicy.Wynikało to z łatwości pozyskiwania surowca występującego w dużych ilościach na tych terenach. Było to zajęcie bardzo powszechne i proste.Na początku wyrabiano potrzebne w gospodarstwie naczynia lepiąc je z gliny bez użycia koła garncarskiego.Wynalazek techniczny, jakim niewątpliwie było wynalezienie koła garncarskiego , spowodował prawdziwą rewolucję w garncarstwie.Od tego czasu garncarstwo nie było tylko dodatkowym zajęciem niektórych rolników , zaistniało ono jako oddzielny zawód.
Najczęściej na wiosnę przy dużych roztopach zbierano zwilżoną glinę.Gotowe naczynia niejednokrotnie ozdabiano,choć w naszym regionie gliniane naczynia zdobiono skromnie i z umiarem.W warsztatach produkowano dwojaki i trojaki - naczynia potrzebne do przenoszenia posiłków na poledla pracujących rolników.Na Podlasiu najpopularniejsze były tak zwane "siwaki", wypalane na czarno inaczej "dymiane", często też zdarzały się wyroby czerwone tak zwane biskwitowe, wypalane na czerwono.

<< wstecz