
	Gody # Wielkanoc # Zielone Świątki # dożynki # pierzaki # andrzejki # ślub
	Oskar Kolberg opisuje wigilię świętego Andrzeja przed wiekiem następująco: "W okolicy Chełma dziewczęta biorą wieczorem po garści nasienia lnu na rękę, idą w kąt chaty i siejąc go mówią: Andriju! – lon siju, Daj Boże znaty - z kym budu braty. Albo: wylewają z wosku małą miseczkę (czaszoczku) i maleńką świeczkę. Puszczają obie te rzeczy na wodę w wiadrze lub misce, myśląc sobie imię ulubionego chłopca. Jeśli płynąc zetkną się obie te woskowe odlewki, osoby pomyślane zejdą się i połączą ze sobą. Jeżeli zaś zejść się one nie mają, świeczka przypłynąwszy do czaszeczki zacznie pryskać jakby pluła, wtedy nie można się spodziewać upragnionego związku. Albo: mierzy każda swym trzewikiem przestrzeń izby w chacie od ściany do ściany; jeżeli przy końcu wypadnie czubek trzewika, to pójdzie za mąż; jeżeli pięta, to nie. Albo: pozwija każda swoje wstążki w pęczki, i włożywszy je w nieckę włazi na komin i potrząsa niemi, ku czeluściom takim ruchem niecki, jak się robi pałając krupy; której pęczek wstążki naprzód w czeluście wleci, ta dziewczyna najpierw pójdzie za mąż. Albo: rozkładają każda od siebie po pierogu na środku chaty, i wołają do nich psa; której pieróg najpierw pies porwie, ta pierwsza pójdzie za mąż. Albo: wyszedłszy na podwórze, chwytają pierwszy lepszy kołek w płocie, mówiąc przy nim: wdoweć, przy następnym: mołodeć, i tak na przemian aż do końca płotu; który będzie na ostatku, ten ma stanowić przepowiednię czy dziewka dostanie wdowca czy młodzieńca." Poetki ludowe z Brzeźna w swoich wierszach również utrwaliły zwyczaje związane ze Świętym Andrzejem:
	Andrzejki Mokre płateczki śniegu na głowę z nieba lecą, Zapada wczesny wieczór na dworze ziąb i plucha, Lecz okna wiejskich domów wesołym blaskiem świecą. Z drzwi często odmykanych gwar młodych głosów bucha. Naszym dziewczynom przyszedł do głowy pomysł nowy, Ażeby znów odnowić piękny obyczaj stary, Urządzić wspólnie dzisiaj tu wieczór andrzejkowy I wywoływać wróżby i czynić czary-mary. Jak sikoreczki modre obsiadły stół wokoło I tak jak sikoreczki wesoło coś szczebioczą. W izbie jest cichuteńko, przytulnie i wesoło: Dziewczęta wróżby czynią, szepczą coś i chichoczą. Polana drzewa liczą i leją wosk na wodę, Karteczki z imionami na noc pod głowę kładą. Ich matki w to wierzyły, gdy były takie młode, Skąd w wieczór pies zaszczeka, z tej strony swaty zjadą. Izabela Balik	*Andrzejki* Andrzejkowy wieczór, gwiazdeczki migają, kto im przeznaczony, ten się przyśni nocą. Zbuduję studzienkę, on przyjdzie po wodę, żeby był kawaler, żeby miał urodę. Andrzejkowe gusła to panieńskie czary, zliczę w płocie kołki, czy będzie do pary. I kołacz upiekę, na przyzbie położę, jedz, kundlu, a żywo. Nie trącił o dziwo! Więc jeśli nie wyjdę za mąż za nikogo, starą panną będę. Brr! Dziewczę, niebogo. Andrzejkową nocą gwiazdeczki mrugają, te się pary łączą, co szczerze kochają. Bo w szczerej miłości tkwią największe czary, niech ją w sercu nosi i młody, i stary. Michalina Borodej
	Młodzież naszej szkoły poznaje dawne zwyczaje i obrzędy i utrwala je - na przykład w formie opracowań, albumów, gazetek tematycznych i prezentacji multimedialnych. Rokrocznie pod koniec listopada odbywają się wieczory wróżb, podczas których leje się wosk i ustawia buty.
	Andrzejki 2000 (wł. Ewa Szymczuk)	Andrzejki 2004 (wł. Anna Jabłońska)