Na Ziemi Chełmskiej, będącej pod wpływem oddziaływania ziem sąsiednich, jednocześnie ścierały się i mieszały wytwory kultury materialnej, obrzędy i zwyczaje dwóch grup etnicznych: polskiej i ruskiej. Stąd wzięło się największe bogactwo naszego regionu – różnorodność kultury ludowej, najbardziej widoczna w ubiorze.
Nie istnieje jednolity ubiór charakterystyczny dla naszego regionu – etnografowie wyodrębniają trzy strefy, w których występuje odmienność strojów:
- strój podlaski - strefa północna przylegająca do powiatu włodawskiego,
- strój chełmski - strefa środkowa obejmująca okolice Chełma,
- strój krasnostawski - strefa południowo- wschodnia.
Ponieważ Brzeźno należy do strefy drugiej, przytoczymy za przewodnikiem krajoznawczo-przyrodniczym pt. „Chełm i okolice” charakterystyczne nazewnictwo poszczególnych części ubioru:
- „kimbałka” – nakrycie głowy mężatek, rodzaj drewnianej obręczy zakładanej na włosy pod płóciennym czepkiem i chustką,
- „malowanka” – spódnica z lnianego samodziałowego płótna w kolorze białym, zdobiona wzorami w kolorach niebieskim, czerwonym, zielonym, drukowanymi ręcznie przy pomocy deski z wyciętymi wzorami,
- „łapcie” – rodzaj obuwia wyrabiany z łyka lipowego, przymocowane lnianymi lub konopnymi sznurkami do nogi,
- „nogawice” – męskie spodnie z białego lnianego płótna,
- „parcianka” – rodzaj męskiego płaszcza szyty z grubego białego płótna,
- „krajka” – rodzaj długiego pasa do odzieży zewnętrznej tkanego na warsztacie tkackim."

Strój chełmski
(Chełm i okolice. Przewodnik krajoznawczo-przyrodniczy,
wyd. ChOiT, Chełm 2004).

Najpełniejszy rozwój strojów ludowych miał miejsce w II połowie XIX wieku. Oskar Kolberg w swoich dziełach bardzo dokładnie opisuje strój kobiecy i męski. W okresie międzywojennym tradycyjne ubiory nosili jedynie ludzie starsi. Po II wojnie światowej strój ludowy wyszedł prawie zupełnie z użycia. Obecnie jedynie można zobaczyć jego elementy w Muzeum Chełmskim, w którym znajduje się m. in. spódnica z Brzeźna, koszula kobieca i męska, fartuszek ażurowy i chustka szalinówka ze wsi Okopy, spodnie lniane z Roztoki, sukmana ze wsi Zarzecze- Czułczyce, krajka wełniana z Olenówki oraz kobiece buty, łapcie z łyka, czapka rogatywka i korale szklane.

    

Uczniowie naszej szkoły w autentycznych strojach ludowych Ziemi Chełmskiej - fot. Renata Górska.
Marek Bem w swojej książce pt. „Wiejskie Zespoły Śpiewacze” pisze, że obecnie podczas występów zespołów ludowych najczęściej używane są współcześnie szyte wierne odwzorowania pierwowzoru tradycyjnego kobiecego ubioru chełmskiego:
- „Koszula – krój przyramkowo–marszczony, lniana lub bawełniana. Posiada wykładany kołnierzyk zawiązywany pod szyją czerwoną wstążeczką. Przód koszuli, mankiety, kołnierz i przyramki ozdabiane były haftem o ściegu krzyżykowym.
- Spódnica – lniana, gładka lub drukowana tzw. „malowanka (wzór letni). Zimą noszono spódnice lniano-bawełniane w podłużne kolorowe prążki lub szerokie poprzeczne pasy. Zestaw kolorystyczny prążków lub pasków w każdej spódnicy zawsze był różny. Dominowały jednak kolory: fioletowy, żółty, niebieski, zielony, czerwony i biały.
- Zapaska – lniana, gładka lub drukowana. Noszono także tzw. „alpagi” zapaski z cienkiej wełny, obszyte koronką a u dołu szeroką falbaną.
- Kaftanik – lekko wcięty w pasie, dołem szerszy, wykładany na spódnicę. Stanowił ewentualne uzupełnienie stroju.
- Chusta – „batysówka” lub „szalinówka” wiązana pod brodą lub w tyle głowy. Noszono również duże chusty wełniane, którymi okrywano głowę i plecy.”