Zimowa kołysanka

Za górami, za lasami,

A może na krańcu świata,

Gdzie się niebo z ziemią łączy

A obłok się z morzem brata,

Tam, gdzie lody trwają wieki,

Wschód słońca daleki,

Tam, w pałacu kryształowym,

Na lodowym tronie,

Mieszka Pani Zima

W gwieździstej koronie.

A korona girlandowa,

Z girlandów kolczyki.

I korale girlandowe,

Z kryształów buciki,.

Szata na niej śnieżno - biała,

Gdzie gwiazdeczek krocie!

I Śnieżką się zwać kazała

Zima w szczero-złocie.

I mieszka tam król czarodziej

Z brodą długą aż do ziemi,

Wiec królują tam oboje.

Za górami wieczystymi

Ów król srogi z swej natury

Mrozem tęgim się mianuje,

Kiedy Śnieżka się uśmiecha

Jak wosk topnieje, folguje.

To i w zgodzie żyją razem,

Rządzą, mądrze, poufale.

Śnieżka z Mrozem a Mróz z Śnieżką

Radzą sobie doskonale.

- Zobacz Mrozie - Śnieżka rzecze.

- Same nudy na tej ziemi.

Wkoło pełne fury śmieci,

Warto by coś teraz zmienić.

Po naradzie w jednej chwili

Do działania przystąpili.

By nie tracić czasu – biegiem

Pola zasypali śniegiem,

Cichuteńko, że najciszej,

Żeby nikt ich nie usłyszał,

Zasypali pola, chaty,

W oknach malowali kwiaty.

Obudzą się dziatki małe

A na szybach bajki białe!

Pracowali raźno, skoro

Bajek było dosyć sporo.

Był tam Jasio i Małgosia,

Baba Jaga z krzywym nosem

I Kopciuszek. Król w koronie

Złote berło trzymał w dłoni.

I Marysia, krasnoludki,

Kot, co miał na zimę butki.

Czego tam jeszcze nie było?

Dzieciom ani we śnie się nie śniło!

I gdy wszystko zmalowali,

To ruszyli w drogę dalej.

I co ponoć było potem?

Mróz siwiutki siadł pod płotem,

A że był już bardzo stary,

Włożył na nos okulary

Wziął igłę i nożyce

Szył zajączkom rękawice.

Śnieżka ciepłe buty szyła,

Kolędeczki se nuciła

O  Jezusku i Panience

O osiołku i stajence.

A tak rzewnie i milutko

Najcudniejszą w świecie nutką,

Że aż z nieba gwiazdka mała

Przyleciała i słuchała.

Mróz z radości był promienny,

Brodą kiwał na pół senny.

A gwiazdeczka, że nie spała,

Serdecznie się z tego śmiała,

Potem w niebo uleciała,

Bo ją Bozia zawołała.

I teraz znów w niebie świeci,

Oczkiem mruga, śpijcie dzieci.

Za oknami śnieg i mróz,

Dobra nocka, śpijcie już.

                  Michalina Borodej (1975 rok)