
	biografie # wiersze # proza # bajki i legendy # zagadki i fraszki modlitwy # rok # dom # matka # praca # wieś # ojczyzna # przyroda # uroczystości
	Wiersze o przyrodzie i porach roku *Kochajcie przyrodę* Kiedy już macie dosyć zabawy i trochę sobie odpocząć chcecie, Siądźcie spokojnie, gdzieś na murawie, spójrzcie uważnie po Bożym świecie. Ile barw różnych, odgłosów, woni, na łące, polu, ogrodzie, w lesie. Jak pięknie kwietnie drzewo jabłoni, jak mała mrówka ździebełko niesie. Po niebie biały obłoczek płynie, róża czerwona kwitnie w ogródku. Letni dzień długi, ale wnet minie. I wciąż się zdaje, ze był zbyt krótki. Pokochaj moje najmilsze dziecię całą przyrodę piękną, wspaniałą. Dobrocią otocz wszystko na świecie, miej wielkie serce, chociaż tak małe... Jeżeli złamiesz drzewko młodziutkie, z którego wyrósłby dąb wspaniały, Będzie mniej cienia, a więcej smutku. Nie będą na nim ptaki śpiewały. Jeśli zniszczycie gniazdo ptaszynie, to ptasią mamę bardzo zasmuci, Już nie uwije gniazdka w leszczynie, odleci od was i już nie wróci. A kiedy zerwiesz kwiatuszek barwny, by go za chwilę rzucić w pył drogi, W palącym słońcu uwiędnie marnie, zdepczą go zaraz idących nogi. Jakże przyroda nasza jest cudną, w zimie, na wiosnę, w lesie, jesieni. Bez niej świat będzie wyspą bezludną, gdy braknie kwiatów, ptaków, zieleni! Izabela Balik Przedwiośnie Wychylają się ze śniegu Najwcześniejsze kwiaty wiosny Gra marcowy wiatr ballady Słychać wróbli gwar radosny. To wiosenka niecierpliwa Uchyliła troszkę wrota Zza marcowej szarej chmury Słońce rzuca wiązkę złota. Jeszcze nieraz zima harda Mokrym śniegiem w oczy rzuci Mróz kałuże nocą zetnie Nim uroczy Maj powróci. Lecz już co dzień, co dzień bliżej Do rozkwitłej barwnej łąki Do wieczornych chórów żabich Gdy rozdzwonią się skowronki. Wszystko będzie się weselić, Rosnąć, pachnieć, fruwać, śpiewać I radosnym hymnem wiosny Będzie cały świat rozbrzmiewać. Izabela Balik, marzec 1984 r. *Wiosna* Słoneczko się górą niesie, Zakwitły przylaszczki w lesie, W słońcu się kołyszą bazie. Wietrzyk mroźny jak na razie. Zza mórz boćki powracają, Stare gniazda poprawiają. W stawach żabki już kumają, Na cześć Stwórcy koncert dają. Z ptaszyną na białej dłoni, Wianuszku u ślicznej skroni, Uśmiecha się jako dziecię. Wiosna, wiosna, wiosna przecie! Michalina Borodej Wiosna Minęła zima nastała wiosna. Słoneczko coraz to lepiej dogrzewa. Ptaszki śpiewają w pobliskim lesie. A wszędzie zakwitły drzewa. Wiatr zapach z tych kwiatów Niesie w nieznaną gdzieś dal. Przypomina mi te czasy, Których mi jest żal. Przyleciały z brzękiem pszczoły I obsiadły wszystkie kwiaty Tak się cieszą i radują, Że tu zbiorą plon bogaty. Każda zwija się jak może. Rzekłbyś jakby w locie kula. Gdy nazbiera dużo miodu, To z nim leci wprost do ula. Antonina Piątek *Stokrotka* Urocza, skromna, figlarna stokrotka Ukryła się cichutko w zielonej murawie Figlarnym oczkiem zerka naokoło, Na świat i ludzi spogląda ciekawie. Śpieszą się dokądś skłopotani ludzie Kłócą się, płaczą, biegną coraz prędzej Chciwi, zawistni, zawsze im za mało Pragną pieniędzy pieniędzy pieniędzy! A stokroteczce wystarczy kęs ziemi. Ją kropla deszczu, promyk słońca cieszy. Żyje szczęśliwie w swym zielonym domku A ludzka chciwość dziwi ją i śmieszy. Izabela Balik, kwiecień 1984 r . Skowronek Wzniósł się skowronek hen w czyste niebiosa. Ledwie był dzionek, gdy się perli rosa. Dzwoni melodie spokojnie radośnie Głosi nowinę o życiu i wiośnie. Zawił punkcikiem w przezroczym błękicie. Śpiewa nad gniazdkiem, co uwił je w życie. Głosi pisklętom swe radosne hymny Mimo, że czas marny i ranek jest zimny. Dzwoń skowroneczku, dzwoń nad polskim niebem, Dzwoń mój śpiewaku nad tą polską niwą. Żeby darzyła nas obficie chlebem I była zawsze spokojną, szczęśliwą. Śpiew twój tak piękny, donośny, spokojny, Że ufność budzi i w serce ci wnika. Oby nie głuszył go nigdy ryk wojny By niósł otuchę dla pracy rolnika. Antonina Piątek *Moje najmilsze drzewa* O drzewa najmilsze drzewa! Wiosną zielone, pachnące W jesiennym wichrze i deszczu Złotymi liśćmi płaczące. Jaki ten świat byłby szary Bez waszej strojnej urody To jakby na nim zabrakło Światła, powietrza i wody. Gdy patrzę na was w zachwycie Serce mi z trwogi zamiera Że piękność waszą bezbronną Zniszczy człowieka siekiera. Więc czasem budzę się nocą Z okropnym w oczach koszmarem Że szłam przez ziemię ogromną Spaloną atomu żarem. I nigdzie cienia nie było Trawy ni kwiatów na łące O drzewa najmilsze drzewa Świeże, zielone, pachnące! Izabela Balik, kwiecień 1983 r. *Lato na wsi* Już wiosna swą barwną nie szczyci się szatą Zbladły kolory, ubyło zieleni Z posad jej zmiennych wyparło ją Lato Blaskiem słonecznych zalało promieni W pola i łąki szerokie zagony Wlewa w nie życia na przyszłe znów plony Tu niwa żyta szumi srebrną falą Pewna, że prym ma ponad wszystkie zboża Nie mniej się inne ziemiopłody chwalą, Że ich natura obdarzyła hoża Dorodne kłosy lekko wiatr kołysze I błogosławi w majestacie ciszę Bądź błogosławion cichy czasie polny Bogaty plonem – słońca drogim darem Ten tylko cenić Ciebie będzie zdolny Kto przygnębiony hałasu ciężarem Kto pośród ciebie pewną chwilą żyje I całą piersią słodycz twoją pije Kto granie słyszy świerszczyków na łące Komu się senne tu uśmiechnie słońce Komu udzieli swych błogich promieni Z poranną rosą pośród drzew tych cieni. Antonina Piątek Jesienne kwiaty Noc miesięczna, sierpniowa już chłodem zawiewa Drżące z zimna na ziemię pospadały gwiazdy. W ogródkach i na klombach jest biało liliowo Urocze smutne astry rozkwitnęły z każdej. W starym zżółkłym albumie są zdjęcia sprzed laty, Twarze mgliste i blade jak o nich wspomnienia. Bladych nocy sierpniowych - blade astrów kwiaty I gwiazdom spadającym szeptane życzenia. Księżyc srebrną poświatą świat otulił cały I resztę gwiazd jak skąpiec swoje skarby liczy Astry co dzisiaj nocą z nieba pospadały Pachną gorzkim zapachem niespełnionych życzeń. Izabela Balik, sierpień 1982 r. *Jesień w lesie* Ostatnie liście opadły z drzewa I nagie drzemią korony. Wiatr górą szumi, ptaszyna nie śpiewa, Do snu się skłania bór stary. Ziemia brązowa przykryta plandeką Kolek i liści opadłych. Rzadko się stało i widać daleko Ptactwo na drzewach osiadłych. Wśród nagich konar tam sosna zieleni Jakoby płaszczem odziana. Czasami wietrzyk tu ciepły powieje, Niosąc swą świeżość co rana. Czasami ciszę stuk przerywa w borze, Jak do drzwi wchodząc gość miły. To doktor lasów zwykle o tej porze. Stukając bada drzew siły. Dla niego tylko niezbędna jest cisza. Nie znosi wcale hałasu. A tam wiewiórka ruda się śpieszy, Bo dla niej teraz są żniwa. Że zbiór ma ładny to się bardzo śpieszy, A czas wiadomo upływa. Po grubych drzewach zatacza koła, Skacze na inne konary, Zawsze jest miła i wesoła. Antonina Piątek