Wiersze o ojczyźnie, historyczne i patriotyczne

 

Ojczyzna Twa dziecię

Ojczyzna Twa dziecię

To biały ten Ptak

I Krzyża świętego

Na piersi Twej Znak

I miłość matczyna

Co koi i trwa –

To wszystko, to wszystko

Ojczyzna jest Twa

Michalina Borodej (1981)

Ballada o Legionach

Poszli najlepsi na zesłanie

Grobami znacząc szlak Irkucki

Wierzyli w Polski Zmartwychwstanie

Aż wskrzesił Ją Józef Piłsudski.

Z niewoli się wyłania mroku

Ojczyzna wolna w snach wyśniona

Dudni w żołnierskim mocnym kroku

Niesie Ją dumna pieśń Legionów.

Gdy z podkrakowskich Oleandrów

Wyrusza w bój Pierwsza Kadrowa

Idzie na rozkaz Komendanta

Walczyć wraz z Orlętami Lwowa.

Idą w bój chłopcy malowani

Błękitne oczy – płowe włosy

Wojenko cóżeś ty za pani

Że kosisz ich jak w polu kłosy?

Ze swoim wodzem chłopcy nasze

Dzielą chleb czarny czarną dolę

A na sztandarach srebrne ptaszę

Wiedzie ich razem w krwawe pole

Krokiem tułaczym przemierzyli

Polskę od krańca aż po kraniec

I krwią serdeczną naznaczyli

Słupy Chrobrego dla Jej granic.

Już ta żołnierska brać serdeczna

Ze swym Komendantem w grobie legła

Spuścizną po nich Nieśmiertelna

Rzecz wielka – Polska Niepodległa!  

Izabela Balik  

O Żołnierzu Tułaczu

Żołnierzu szary czy jeszcze pamiętasz

Te dzień Wrześniowy straszliwego lata

Gdyś blady świtem zapukał w okienko

Nad brzegiem Bugu stała nasza chata.

Przyszedłeś stamtąd gdzie pożary świecą

I grzmot ponury wrogich czołgów dudni

Kurz szary ręką ocierając z czoło

Ty chciwie wodę piłeś z naszej studni.

Swój karabinek oparłeś o ścianę

Łza ci na mundur upadła niemęska

Ustami w których pełno było kurzu

Szeptałeś „Boże to już nasza klęska”.

Ja ciebie szary żołnierzu pamiętam

W pamięci czasem błyśniesz mi jak mara

Jak na wschód idziesz i znikasz w oddali

Kurzem okryta twoja postać szara.

Tyś w imię Polski cały świat przemierzył

Piaski Sahary obtarły ci stopy

I za jej wolność swą krew przelewałeś

Znają cię wszystkie fronty Europy.

Monte Cassino, Tobruk, Egipt, Kair

W dalekim obcym i chłodnym Narwiku

Słowo ci Polska na ustach zamarło

W ostatnim tchnieniu w ostatnim okrzyku.

Może gdzieś żyjesz żołnierzyku szary

Wnukom swe dzieje wspominasz tułacze

Może z nich które twe niedole pojmie

I łzą serdeczną nad tobą zapłacze.

Tyś świat przemierzył Żołnierzu Tułaczu

Twój krok zwycięski w Berlinie zadudnił

Ale ja ciebie zachowam w pamięci

Jak chciwie wodę pijesz z naszej studni.  

Izabela Balik, grudzień 1983 r.

Polskie Zaduszki

Noc zaduszkowa – na cmentarzach

Jeszcze gdzieniegdzie płoną znicze

Po polskich drogach i bezdrożach

Snują się cienie tajemnicze.

Zetlałe kości im okrywa

Żołnierski mundur też zetlały

Na rogatywkach rdzą przeżarty

W koronie polski Orzeł Biały.

Z swych bezimiennych wstali mogił

Gdzie krzyż spróchniały w trawie leży

Stanąć na apel Zaduszkowy

Tak jak przystało na żołnierzy.

Idą bezgłośnym równym krokiem

W szeregach wszyscy stają karnie

Ostęp ich leśny kryje mrokiem

Gwiazdy im świecą jak latarnie.

Szelestem liści spadających

Wiatr ich nazwiska czyta w ciszy

A słów tych pojąć nikt nie może

I nikt ich z żywych nie usłyszy.

Lecz już na niebie gwiazdy bledną

Kończy się apel Zaduszkowy

Widma w porannej mgle znikają

Kładą się znowu w schron grobowy.

Za rok gdy północ na zegarach

W noc Zaduszkową znów zadzwoni

Na apel staną bezimienni

Wrześniowi Towarzysze Broni.

Izabela Balik

Mogiła żołnierza

Oj ty wierzbo rosochata

Co przy drodze stoisz.

Ani wiatru ani burzy.

Nigdy się nie boisz.

Rozpuściłaś swe gałązki

Do samiutkiej ziemi.

Otuliłaś grób żołnierza

Listeczkami swymi.

Długo walczył za ojczyznę

Ciężkie poniósł rany

A gdy umarł, to pod wierzbą został pochowany.

Wszyscy oni zapomnieli.

Bo on już nie żyje.

Tylko ziemia nasza matka

Jego prochy kryje.  

Antonina Piątek  

Naucz mnie kochać mamo

Naucz mnie kochać mamo

Polne kwiaty i łąki, i gaje,

Ptaszki, co w powietrzu latają,

Jasne słonko, co rankiem wstaje,

Złote niwy chlebem pachnące,

Polskie miasta i sioła,

Dnie upalne, lata gorące,

Zboża rozchwiane dookoła,

Bystra wodę, co falą uderza,

Naucz kochać jak niebo tak samo.

Czuwającego nad Polską żołnierza

Chcę kochać mamo.

Ja wiem, jak pragniesz szczęścia mego,

Gdy słonko wstaje, gdy dzionek się budzi.

Proszę Cię, usłysz głos dziecka twego.

I naucz mnie - kochać ludzi …  

Michalina Borodej (1958 rok)