
	biografie # wiersze # proza # bajki i legendy # zagadki i fraszki modlitwy # rok # dom # matka # praca # wieś # ojczyzna # przyroda # uroczystości
	Wiersze o matce *Słowo – Matka* Na ustach dziecka różą kwitnie Gdy po raz pierwszy je wypowie Jedną ma treść dla wszystkich dzieci I jedno znaczy w każdej mowie. Radosne jak promyczek słońca Bezpieczne jak nad tonią kładka Ile uczucia w sobie mieści To jedno małe słowo- Matka. Głębokie takie jak ocean Dobre jak wielka ziemia żyzna Najmilsze z wszystkich słów na świecie To słowo – Matka i Ojczyzna. Choć już nam szron przyprószy głowę Czasem wspomnienie się zabłąka Matczyny głos... matczyne ręce... Jak zapach bzu... jak w kwiatach łąka... I choćbyś cały świat przemierzył I poznał jego wszystkie dziwy Tylko w Ojczyźnie gdzie twa Matka Możesz naprawdę być szczęśliwy. Izabela Balik, Maj 1986 r. *Pamięci zmarłej Matki* Motto Życie Jej do stóp nie słało róży Minęło w pracy, troskach i znoju Ty coś na morzu uciszył burzę Daj jej spoczynek. Niech śpi w pokoju. Z otchłani czasu ze wspomnień odległych Przyzywam Ciebie najdroższy cieniu Przychodzisz z dawnym dobrym uśmiechem I trwasz w tajemnym swoim milczeniu. Jak w starym kinie kadry migają I słyszę dawno przebrzmiałe słowa Nim noc się skończy chciałabym z Tobą Te przeszłe lata przeżyć od nowa. Za oknem ledwo szary świt wstaje Już nasza matuś w chacie się krząta Godzinki sobie cichutko śpiewa Ogień rozpala i izbę sprząta. Ojciec na wojnie zginął dalekiej A matuleńka w mróz czy w zawieję Na plecach suchy chrust dźwiga z lasu Cieszy się idąc że nas ogrzeje. W żniwa idziemy całą gromadką Na chleb powszedni gromadzić kłosy Wczesne jabłuszka między nas dzieli I gładzi nasze zwichrzone włosy. Spódnicą szumi nakrochmaloną Kwiecistą chustą pięknie okryta Idzie wraz z nami w stronę kościoła Spotkane kumy uprzejmie wita. Gdy przyszła młodość górna i durna W duszy zawrzały bunt i tęsknota To słowem mądrym i rąk pieszczotą Leczyła rany mateczka złota. Aż nas ugodził cios niespodziany W piersiach zahuczał odgłosem gromu Opustoszały bielone ściany Nie ma już serca i duszy domu. Już noc się kończy, dzień wstaje biały Serce przyciskam dłońmi obiema Przyszłaś we śnie odwiedzić Matko Lecz sen się skończył a Ciebie nie ma. Izabela Balik, Luty 1987 r. *Dwie matki* W parku zielonym na ławeczce małej Która samotnie stoi w lipy cieniu Przychodzi często pewna pani I tu spoczywa w smutnym zamyśleniu. Drzewa jej smutek głęboki szanują Szumią, łagodnie, cicho, uroczyście Na siwą głowę promyk słońca złoty Przedrze się czasem poprzez gęste liście. Właśnie w alejkę weszła matka z synkiem Dziecko za piłką kolorową goni Młoda kobieta staruszkę pozdrawia Która uprzejmie uśmiech a się do niej. Na młodą matkę co z synkiem się bawi Patrzy i pierś jej podnosi westchnienie Wyblakłe oczy zalśniły się łzami Odżyło jakieś bolesne wspomnienie. „Jak ma na imię twój uroczy synek Ja z takim też tu kiedyś przychodziłam Zginął na wojnie a ja nawet nie wiem Gdzie leży jego samotna mogiła. Czy mu na grobie w jakiś głuchym lesie Rosną pachnące liliowe dzwonki Czy w szczerym polu na niebie wysokim Swe pieśni proste śpiewają skowronki.” Młoda mateczka z oczyma jak fiołki Patrzy na syna i mówi spokojnie „My swoich synów na zgubę nie damy Żeby daremnie ginęli na wojnie. Jeszcze się wszystkie nie zgoiły rany Po tej ogromnej, dziejowej zawiei Wszyscy chcą lepszych spokojniejszych czasów Czasów miłości, zgody i nadziei”. Niech wszystkie matki na świecie ogromnym Wierzą że przyszłość przed nimi szczęśliwa Tak obie razem powiedziały sobie Mateczka młoda i mateczka siwa. Gdy tak gawędzą ze sobą przyjaźnie Jedna nadziei pełna, druga smutku Na ich ku sobie pochylone głowy Wieczór swe cienie kładzie powolutku. Izabela Balik, Luty 1987 r. *O Matce* I cóż na temat „Matka” napisać można jeszcze Swe pióra wysilali wielcy poeci - wieszcze Malarze malowali mistrzowsko jej portrety Muzycy poświęcali swe pieśni i sonety. Dla niej mistrzowie pióra i teraz i przed laty Pisali opowieści, sztuki i poematy. Nie umiem pięknie pisać, napiszę jak najprościej Że dla mnie każda matka symbolem jest miłości W tym zakłamanym świecie jest prawdą do ostatka I wszystko nam przebaczyć potrafi tylko Matka. Izabela Balik, Luty 1987 r. *Kocham Cię Mamo!* Patrzę w błękitne Twoje oczy Gdy mnie całujesz na dobranoc Nim sen mnie baśnią zauroczy Myślę jak piękna jesteś Mamo! Gdy wspomnę lata me młodzieńcze To zawsze widzę Cię przy sobie I Twoje spracowane ręce Wiem co zawdzięczam Mamo Tobie. Jak lody wiosną tak spłynęły Me lata młode i szalone A Tobie się kamieniem kładły Na plecy pracą pochylone. Bruzdami troski twarz Ci zryły Blask oczu skradły Ci niebiosy A smugi szronu przyprószyły Twoje pachnące ciemne włosy. Ale to dla mnie obojętne Ja zawsze kocham Cię tak samo Bo dla mnie zawsze jesteś piękna I zawsze taka dobra Mamo! Izabela Balik *Godność* Z godnością w ramionach kołysała owoce czasu, bez reszty oddając się troskom, które orały jej twarz, układając skibę po skibie, znacząc bruzdę po bruździe. Stanęła w tym jestestwie na wysokości zadania. Tymczasem aniołowie w niebie uwiły jej wieniec laurowy, wplatając na nim złotymi zgłoskami: Matka. Michalina Borodej (1986) Wiersz poświęcony matce Matko najdroższa rodzona! najmilsza niezastąpiona, najtkliwszy mój pocałunku w niedoli jedyny ratunku. Początku mego istnienia cicha, łagodna, brzemienna miłością i poświęceniem, bólem i przebaczeniem. (...) Michalina Borodej (10.3.1986 r.)