
	biografie # wiersze # proza # bajki i legendy # zagadki i fraszki O Jasiu i Małgosi # O Roku... # Kurze debaty # Zimowa kołysanka # Legenda o Siłaczu Krzysztofie
	Bajka o Jasiu i Małgosi Dawno, bardzo dawno, Jak podanie głosi, Żyli rodzice (biedni) Jasia i Małgosi. Mieli małą chatkę, Jej dach tykał ziemi, Miała jedno okienko, Drzwi nie było w sieni. Tylko piec dziurawy, Gdzie za piecem bieda, Siedziała, piszczała. Opisać się nie da. Nic temu zaradzić Nie mogli rodzice, Z rana do wieczora Mieli ciężkie życie! Aż razu pewnego Ojciec rzekł do matki: Ciężko nam się wiedzie, Wychudły nam dziatki. Dla Boga Świętego Już nie zniosę tego, Za góry za rzeki Pójdę w świat daleki! Dla kawałka chleba Pracy szukać trzeba! A tymczasem dzieci Te słowa słuchały I gdy przyszła nocka, A rodzice spali, One coś ze sobą Cichutko szeptały. I wkrótce cichaczem Chatkę opuściły I w świat - wyruszyły. Lecz kiedy już uszły Za wioskę daleko, Skończyła się dróżka, Las ciemny, wysoki, Sięgał pod obłoki I szumiał tak dziwnie. A sowy huczały. Jasio i Małgosia Bardzo się lękali! Chcieli już powracać Do rodzinnej chatki, Do swej miłej wioski, Do ojca i matki, Ale zabłądzili. Jaś taki malutki, Małgosia taka nie duża, Modlić się zaczęli Do anioła stróża. O, aniele Boży, Stróżu małych dzieci, Wyprowadź nas z lasu, Miej nas w swej opiece! I się przeżegnali. Wkoło była nocka, Spać im się zachciało, Bo sen kleił oczka, Małgosia z żałością Mamo! zawołała. Jasio ją pocieszał, Bo bardzo płakała. Aż wreszcie oboje Usnęli znużeni. Senek wdał się mocny I Małgosi się śniło, Że Jasio wszedł na drzewo, Co wysokie było. I ujrzał światełko czerwone. Potem rzucił czapeczką W tę stronę. Gdy się obudzili, Bardzo się zdziwili, Bo się okazało, Że sen był prawdziwy. Na niebie już blade Dogasały gwiazdki I las się ożywił świergotem. Wygłodniałe dzieci Stały u wrót chatki Pokrytej - najszczerszym złotem! Chatka była dziwna, Bo na nóżce stała, A jeszcze dziwniejsza, Że z pierników cała, Że tyle słodyczy Dzieci nie widziały. Że im głód dokuczał Szybko piernika skosztowały. Wtem chatka zadrżała, Wyszła Baba Jaga. Strasznie wyglądała. I głosem zachrypłym Tak do dzieci mówi: - A, witajcie dzieci. Do sieni je wprasza. -Pewno jesteście głodne? Ja, placek upiekłam, To was poczęstuję, Z kremem, z rodzynkami, Bardzo mi smakuje. Podstępna starucha Drzwi dzieciom otwiera, A potem za niemi Z łoskotem zawiera. Placek z kremem daje, Żeby nie płakały I do snu układa Na pościeli białej. I dzieci pobożnie Główki pochyliły, Złożywszy rączęta Paciorek zmówiły. Nim światło zgasło One słodko śniły. Baba Jaga nie spała, Po cichu, czem prędzej, Podeszła do dzieci, Wzięła Jasia na ręce I w komórce zamknęła, Kluczykami brzęknęła! Nazajutrz, gdy się Gosia zbudziła, Zapytała staruchę, Gdzie braciszka ukryła. Baba Jaga na to, Z uśmieszkiem a chytrze: -Pewnie na podwórku, Na świeżym powietrzu, Nie martw się, on wróci Na pewno mała królewno. Szyderczo się uśmiechała I Gosi po wodę iść kazała. Gdy Małgosia wodę przyniosła. Rozkazała iść po drzewo na ogień. -Trza obiad ugotować, posprzątać, i tak co dzień, a sama Siadała na mietłę, Zaklęcia wymawiała Straszne, że Małgosi Włos się jeżył na głowie, A ona swoje: -Wieź mnie mietło Ponad chmury! Hen! Na Łysą Górę! I leciała jakby strzała, Tylko huk a świst Za nią pędził! Ale pewnego razu, gdy Stara się spiła, Małgosia ja zagaiła: -Babciu, babciu miła, Gdzieżeś braciszka ukryła? -W komórce! W komórce! Twój braciszek, ten niedojda! Była zła na Jasia, Że jest chudy. Tak jej się zdawało, Bo Jasio patyczki zamiast palców Pokazywał dla wiedźmy. (a wiedźma chciała Jasia utuczyć szybko). -Ty Małgosiu jesteś tłuścioszkiem, że proszę, A temu, choć najlepsze kąski noszę, To chudy jak patyk! Tu, zaczęła mlaskać jęzorem, Niby żartuje. Lecz Małgosia Zauważyła, że wiedźma Zdradę szykuje, bo po chwili Mówi do Gosi: -Biegnij, panno, po drzewo, Jestem przeziębiona, Napal tęgo w piecu, Ogrzeję się nieco! Ha! Ha! Ha! Łypie krzywo ślepiami. Żywo ruszaj - i ze złości tupie nogami. Małgosia posłuszna była, W piecu dobrze napaliła. A zła jędza - dalej ją popędza, By z pieca węgla usunęła I siadła na łopatę. A Małgosia jej na to Mówi bardzo grzecznie: -Babciu siądź na przedzie, z tobą mi bezpieczniej. Ja z tobą siędę. Jak się jedzie do piekła Obserwować będę. Wiedźma ani się domyśliła, Jaka z nią będzie heca. Na łopatę się wgramoliła O tak!- wrzeszczy - siadaj. Gosię poucza. Wtedy łopata już sama Szusnęła do pieca. A Małgosia drzwi do pieca zawarła, Choć wiedźma piszczała, się darła, Nikt jej krzyku nie słuchał. Nikogo nie było, bo Małgosia Do komórki pobiegła szybko, Jasia uwolniła czem prędzej. I do rodziców oboje wrócili, Którzy się bardzo ucieszyli, Ucztę sporządzili - że hej! (Na przykładzie wspomnień z lat dziecięcych bajkę tę zapisała Michalina Borodej – 1997 rok)