Legenda o siłaczu Krzysztofie

Przy pięknym i bogatym grodzie

W jakimś dalekim dziwnym kraju

Gdzie psy z kotami się zgadzają

A nawet ludzie żyją w zgodzie.

Płynęła tam szeroka rzeka

Z szumem toczyła bystre wody

Żył tutaj Krzysztof siłacz  młody

Co na wędrowców zwykle czekał.

Za dobre słowa albo grosik

Śmiało wstępował w rzeki tonie

Ludzi i z karetami konie

Często na drugi brzeg przenosił.

Czuł w sobie taką moc olbrzyma

I pragnął o tym się przekonać

Czy gdyby świat wziął na ramiona

Mógłby jak Atlas go utrzymać?

Raz gdy w południe przysnął trochę

Słyszy za sobą krok nieśmiały

Widzi chłopczyna stoi mały

I tak powiada cichym głosem.

Że sam wędruje w świat daleki

I zgubił srebrny grosik w lesie

Prosi niech Krzysztof go przeniesie

Na drugi brzeg szerokiej rzeki.

Siłacz z chłopczyną wchodzi w fale

Lecz taki ciężar go przygniata

Jak gdyby cały ogrom świata

Nagle na barki mu się zwalił.

Ostatkiem siły bród pokonał

Na brzegu rzekł „Chłopczyku mały

Ciążyłeś mi jakbym świat cały

Wraz z tobą dźwigał na ramionach”.

„Dźwigałeś ze mną ziemię całą

Wszystko co dobre i złe w świecie

Ja jestem Chrystus” rzekło dziecię

I w mgle błękitnej się rozwiało.

A choć to tylko jest legenda

To kiedyś mogło tak się zdarzyć

Dziś dla wędrowców i tragarzy

Most długi oba brzegi sprzęga.

Pod nim ta sama rzeka płynie

I słońce jak przed laty świeci

A wiele naszych polskich dzieci

Z dumą to piękne imię nosi.  

Morał

Siła z dobrocią połączona

Na takich ludzi możesz liczyć

Dlatego pewnie podróżnicy

Krzysztofa mają za patrona.

Izabela Balik