domy   #   cerkiew   #   kapliczka   #   krzyże

Brzeźno należało do parafii Świerże, następnie do parafii Kamień. Z powodu znacznej odległości nabożeństwa odbywały się przy kapliczce, natomiast lekcje religii w domu Cecylii Mazurek. W latach 1982 - 84 mieszkańcy Brzeźna własnym sumptem pobudowali kościół filialny. W 1998 roku została erygowana parafia p.w. Najświętszej Marii Panny Matki  Kościoła, obejmująca miejscowości: Brzeźno, Ostrowy i Kępa. 

 

Kapliczka została wybudowana w 1958 roku przez mieszkańca Brzeźna Jana Dolaka wg projektu Leszka Pastuszaka. Można ją opisać następująco:  murowana kapliczka typu domkowego pod dwuspadowym, krytym blachą dachem. Jest usytuowana w środku wsi, obok domu numer 120, przy rozstaju dróg do Dorohuska, Kępy, Żalina i Chełma. Zbudowano ją na środku prostokątnego placyku. Jest zwrócona do drogi, z którą łączy ją betonowy mostek ze stalowymi poręczami. Plac jest ogrodzony ażurowym ogrodzeniem z metalowych ram wspartych na metalowych słupkach, z prostą bramą od frontu. Wzdłuż ogrodzenia rosną lipy. Kapliczkę wieńczy pozorna sygnaturka z krzyżem. Wejście przysklepione łukowo, z flankującymi arkadowymi niszami. Wnętrze kapliczki jest nakryte kolebką, posiada betonową posadzkę. W całości jest otynkowane, dostępne od frontu, oświetlone dwoma oknami i przeszklonymi drzwiami. Wewnątrz znajdują się oleodrukowane obrazy. 

 

Kapliczką przez wiele lat opiekowała się Michalina Borodej, która w 1990 roku napisała taki oto piękny wiersz:

 

Świątki. Przydrożna kapliczka

 

Przez wioski i miasta wędrowali Świątki:

Święta Panienka z Bożym Dzieciątkiem, 

Święty Józef cieśla i z Padwy Antoni 

I Jan Nepomucyn i święta Terenia Mała 

W bieli z aniołkami drogę torowała. 

Święci aniołkowie, skrzypeczki niosący, 

Raźną melodyją, to smutną grający, 

Opiewały na przemian szare ludzkie życie, 

Zależnie od chwili, co widziały w świecie. 

Idąc w tej zadumie, w powadze, przed siebie 

Ani się spostrzegli, jak słońce na niebie 

Pod lasem powoli zaczęło się zniżać, 

Ciemna, senna nocka zaczęła się zbliżać. 

W gniazdeczkach posnęły maleńkie słowiki.

Cisza błoga wkoło, ni śpiewu, ni krzyku. 

Jezusiczek mały znużone ma oczka. 

Czas spoczynku przyszedł, idzie ciemna nocka. 

Najświętsza Panienka jęła się frasować, 

Gdzieżby z Jezusiczkiem mogła zanocować.

Niewiele myślący przemówił Antoni: 

- Święta Kompanijo, mam ja świetny pomysł. 

Niedaleko za wsią jest kapliczka przydrożna, 

Mieszkają tam święci, zanocować można. 

I Święta Panienka tym kontenta była, 

W kapliczce przydrożnej z radością gościła. 

fot. 1 Maria Kowalska

fot. 2 i 3 Joanna Krasowska