Na przestrzeni lat strój z terenu ziemi wieluńskiej ulegał powolnym wpływom mody z "zewnątrz". Szczególnie zmiany przenikały
z regionu łowickiego, bogatego w różne barwy.  W regionie Białej  na święta chłopi zakładali kapelusze słomiane, ozdobione czerwoną wstążką. Nosili także "kaszkiety" w kolorze granatowym lub czarnym. Przód denka w kaszkietach był podniesiony, tekturowy daszek lakierowany na czarno, a nad nim pasek z dwoma guziczkami. Nie obce były również "krymki", niewysokie czapki z czarnego baranka, z czarnym sztywnym
i obszytym suknem denkiem. Zimą natomiast mężczyźni zakładali na głowy czapki, zwane "baranice". Szyto je z naturalnego futra o fasonie wysokim, wydłużonym.
W silne mrozy naciągano je na uszy, zaś w cieplejsze do jej wnętrza wciskano tekturowe denko i tak wymodelowaną zakładano na czubek głowy.

    Bogatsi gospodarze nosili na święta spodnie wełniane w kolorze jasnym lub granatowym i czarnym, mniej zamożni-spodnie płócienne. Nogawki spodni były dość szerokie, u góry zmarszczone i wszyte w oszewkę-pasek, który zapinano z boku na guzik. Gdy doskwierał chłód, chłopi zakładali dwie pary spodni. Często wiązali koszule pod szyją czerwona wstążeczką. Przez wąski paseczek oszewki przewlekali
w pewnych odstępach czerwoną tasiemkę, której końce zawiązywali pod brodą.

    Uzupełnieniem stroju męskiego były spencerki, czyli kamizelki. Szyto je przeważnie
z tego samego materiału co kapoty. Sięgały do połowy bioder, zapinane były na jeden rząd guzików. Wokół szyi posiadały owalne wycięcie wykończone stójkowym  kołnierzykiem.

O wiele dłużej w regionie przetrwał strój kobiecy, gdyż one przywiązywały większą wagę do tradycji niż mężczyźni.
W cieplejsze dni   na białą lnianą koszulę zakładały  utkany na krosnach wełniak ze stanikiem. Jego czerwone tło upiększały półcentymetrowe paski zielni, błękitu i czerni.  Gdy kobieta się  poruszała, ukazywały się barwne prążki.

    W chłodniejsze dni oraz święta kobiety dodatkowo zakładały na plecy kaftany. Szyto je z sukna, aksamitu albo wełny w kolorach jasnoniebieskim, biskupim lub białym.  Starsze kobiety preferowały kolorystykę ciemniejszą: granatową, czarną lub brązową. Zapięcie kaftanów było przeważnie jednorzędowe.

Ponadto kobiety wkładały na siebie zapaski. Były one w górnej części starannie "zbirkowane", czyli marszczone, a następnie wszywane w podwójnie złożony
pasek - oszewkę.

    Kobiety zamężne szczególnie dbały o czepce. Każda gospodyni posiadała ich po kilka sztuk. Pierwsze czepce otrzymywały kobiety w dniu ślubu od swoich matek, chrzestnych i ciotek. Początkowo panowała moda na czepce "zwykłe". Miały one małe denko i dwa rzędy rurkowanej na krosienkach falbanki. Później nastała moda na pięknie haftowane okrągłe czepce tiulowe, ozdabiane wypuścikami, tj. kawałkami różowej lub niebieskiej wstążki. Wiązało się je przy pomocy doszytych dwóch bandaży na kokardę pod brodą lub na karku.