Biała

  Należy ona do rzędu najstarszych wsi ziemi wieluńskiej. Od zarania swych dziejów była związana pod względem administracyjnym z Wieluniem, przynależąc zarówno do powiatu jak też archidiakonatu wieluńskiego.
  Wieś stanowiła w części własność królewską , w części rządową, i w części szlachecką (stąd dzisiejsza jej nazwa Biała Rządowa). Nazwa Biała (Bala, Byala) pojawia się w dokumencie z 1277r.

Nazwa wsi Biała według legendy pochodzi od koloru kwitnących
w niej na biało akcji,  rosnących wzdłuż drogi.

Mieszkanka Białej - Genowefa Niewczas w swoich utworach pisze m. in. o obyczajach na wsi
i rodzącej się do życia przyrodzie.

„Kocham Cię, kocham nad Zycie,

Ty nasza wiosko, Biała.

Bo tu się urodziłam, tu pierwsze kroki stawiałam,

Tu mnie moja matula za rączkę prowadziła,

I tej mowy ojczystej i pacierza uczyła.

Pamiętam każdą ścieżkę,

Którą do szkoły chodziłam,

Niosąc tabliczkę z gryflem,

Na której pisać uczyłam.

Pamiętam każde drzewko, każdą chatę drewniana,

Każdy kamień przydrożny, każdą strzechę słomianą.

Gdy byłam jeszcze mała, wiele od życia chciałam,

I tak myślałam z uporem, że świat stoi dla mnie otworem.

Ta hitlerowska nawa la me plany pokrzyżowała.

Gdy sięgnę wstecz pamięcią, to żal mi serce sciska,

Że tyle lat minęło, a mnie już starość przyciska,

Nie ma już chaty drewnianej,

Która tu wówczas była,

Nie ma matki kochanej, by mnie znów prowadziła,

Pozostały wspomnienia z tych mych lat młodocianych,

Nie spełnione marzenia, nie zrealizowane plany”

Czas

„Nie marnuj czasu na próżno

Bo go dogonić jest trudno,

Czasu nigdy nie dogonisz,

Choć byś gonił go i gonił,

Bo czas leci, czas ucieka,

Czas na ciebie nie poczeka.

Gdy coś zrobić masz nie zwlekaj,

Bo czas pędzi i ucieka.

Czas nie wraca, gdy go trwonisz,

Rakietą go nie dogonisz”

Wysiedlenie

Jeszcze wioska we mgle dżemie

Jeszcze mrok otula ziemię

Jeszcze słonko za górami

Już słychać turkot wozami

słychać płacz, słychać szlochanie

i głośne psów ujadanie

wioska wokół oblężona

żeby nikt uciec nie zdołał

żeby wszystkich gospodarzy

schwytać i wywieźć ich razem

gwałtowne w drzwi kołatanie

i niemieckie szwargotanie

alles raus! wysiedlenie

opuścić ten dom w godzinie.

Naramice

I. Pierwsze wzmianki źródłowe o tej wsi pochodzą z 1395r.

Należała wówczas do powiatu i archidiakonatu wieluńskiego.

W 1520 r. w Naramicach było zasiedlonych 20 łanów kmiecych,

2 łany plebańskie i łan kościelny. Były  też 4 karczmy.

W 1522 r. było tu 34 kmieci.

Pod koniec XIV w. i na początku XV w.  właścicielami Naramic byli Jan Naremski, Janusz Naremski i Mikołaj z Naramic.

W XVIII  w.  przez wieś przebiegał traktat międzynarodowy łączący Warszawę
z Dreznem przez Piotrków, Widawę, Wielkie, Sokolniki, Wieruszów i Wrocław.

W XVIII w.  była tu stacja pocztowa, przeniesiona w XVIII w.

do wsi Walichnowy.

W 1827r. Naramice liczyły 53 domy i 483 mieszkańców.W 1885r. było tu 101 domów
i 778 mieszkańców. Dobra Naramic składały się ze wsi Naramice oraz folwarków Śmiecheń i Zabłocie.

II.  W 1395 r. Jan Naremski świadczy na dokumencie nadania wsi Kopydłowa. Po raz drugi

 spotykamy go w  1409r., tym razem jest podana nazwa wsi „Naramicze”.

Wieluń

Początki Wielunia wiążą się rzekomo z założeniem klasztoru Augustianów w tejże miejscowości przez Władysława Odonica.

Źródła klasztorne z XVII w. podają, że książę polując około 1217r. w okolicach Rudy zapuścił się za jeleniem w gęstą puszczę. Jeleń w pewnym momencie znikł, a na niebie ukazał się baranek stojący nad kielichem. Książę na pamiątkę cudownego wydarzenia miał pobudować klasztor, który oddał Augustianom. A obok niego powstała miejscowość wywodząca swą nazwę od jelenia:  Jeleń- Wieleń – Wieluń.

Wydarzenie to miało znaleźć swój wyraz w herbie Ziemi Wieluńskiej, przedstawiającym baranka z chorągiewką i krzyżem.