BBS JAKO PRZEDSTAWICIEL POCZTY ELEKTRONICZNEJ.
BBS, czyli Bulletin Board System jest to komputer wyposażony w modem (czasem także i fax komputerowy) odbierający automatycznie telefony (a właściwie dane poprzez linię telefoniczną), wyposażony w oprogramowanie pozwalające użytkownikowi na wysłanie i odebranie poczty elektronicznej oraz danych w postaci plików. Niektóre BBS-y oferują także inne możliwości, np. połączenie z Internetem. Przykładem może być komercyjny BBS Maloka w Warszawie.
Osoba prowadząca BBS to SysOp (System Operator - Administrator systemu). SysOp ustala zasady korzystania z BBS-u oraz nadzoruje pracę systemu i użytkowników. BBS-y skupiają praktycznie wszystkie osoby posiadające modem i chcące komunikować się ze sobą; nawiązywać nowe, interesujące znajomości, wymieniać się wiedzą i oprogramowaniem. Poczta elektroniczna pozwala także, po połączeniu z siecią Fido bądź Internetem, na kontakt z całym krajem i światem - co wiąże się z dostępem do niesłychanie dużej ilości informacji. 

RODZAJE BBS-ów
Najliczniejszą "rodziną" BBS-ów są BBS-y amatorskie, będące przez wiele lat praktycznie jedynymi. Są one zwykle tworzone przez osoby prywatne (hobbystów) lub przez kluby komputerowe w ramach działalności statutowej i wykorzystywane przez innych użytkowników do nawiązywania łączności. Systemy te mają tzw. działy plików zawierające np. oprogramowanie shareware i freeware, biuletyny lub gazetki elektroniczne, "konferencje" poczty elektronicznej i - często - dodatkowe atrakcje, np. gry on-line. W celu wymiany poczty i plików, BBS-y z reguły - choć nie zawsze - łączone są w sieci wykorzystujące do komunikowania się również linie telefoniczne, w czasie wolnym, nie wykorzystywanym przez zwykłych użytkowników. Największą taką siecią - o zasięgu ogólnoświatowym jest FidoNet.
Drugą grupą są BBS-y komercyjne, nastawione na przynoszenie zysku. BBS-y te prowadzone są często również z myślą o hobbystach. Ze względu na konkurencję systemów amatorskich, system komercyjny musi udostępniać dodatkowe usługi uzasadniające pobieranie opłat. Dostęp do tego typu systemów mają w zasadzie tylko klienci, którzy wnoszą opłatę. Często system bywa podzielony na dwie części: bezpłatną (otwartą dla wszystkich) i płatną (dla abonentów). Przykładami tej grupy są warszawskie systemy Maloka i Polbox. Trzecia grupa to BBS-y prowadzone przez firmy z myślą o klientach lub partnerach handlowych. Tego typu system może np. umożliwiać zdalny kontakt klienta z firmą, pozwalać na udostępnianie upgrade'ów oprogramowania, udzielanie porad przez firmę lub innych klientów itp. W Polsce przykładem takiego systemu (otwartego) jest BBS firmy Copact. Czwarta grupa to systemy interakcyjne wykorzystujące BBS jako sposób dostępu do niektórych usług nie związanych z typowym zakresem działalności BBS-ów, np. do baz danych. Tak jest np. w przypadku systemu Koliber (bodaj jedyny w Polsce prywatny system specjalizujący się w odpłatnym udostępnianiu informacji), KING (system informacyjny warszawskiej giełdy) czy PAP.

STRUKTURA ORGANIZACYJNA BBS-u 
Każdy BBS, bez względu na jego charakter i rodzaj, posiada jednakową strukturę organizacyjną. Pierwsze BBS-y posiadały jedynie możliwość wymiany poczty pomiędzy użytkownikami (poczta elektroniczna). Z czasem operatorzy systemów poszerzyli ich działalność o wymianę oprogramowania, co przyczyniło się do spopularyzowania wymiany informacji za pomocą sieci. Obecne poczty elektroniczne to duże systemy mające wiele obszarów poczty, konferencji, posiadające ogromne zasoby oprogramowania i oferujące użytkownikom dodatkowe możliwości np. korzystanie z poczty QWK, sieci FidoNet oraz połączenie z siecią Internet.

Poniższy schemat obrazuje strukturę BBS WSH

BBS WSH składa się z dwóch podstawowych obszarów: poczty i plików. Obszary te dostępne są z menu głównego systemu. Obszar plików zawiera 21 różnych działów z oprogramowaniem (np. programy graficzne, muzyczne, pliki dla studentów WSH). W skład obszaru poczty wchodzi 8 konferencji, do których użytkownicy mogą przesyłać swoje wiadomości. 

POWSTANIE SIECI FIDONET
W 1984 roku młody Amerykanin z San Francisco Tom Jennings próbował porozumieć się za pośrednictwem komputera ze swym przyjacielem, Johnem Madill mieszkającym na drugim końcu kontynentu, w Baltimore. Zainteresowali innych użytkowników komputerów i w sierpniu tego samego roku było już w USA 30 stale porozumiewających się węzłów, a wiosną 1995 było ich już ponad 200. 
Pierwotne założenie było proste - aby zaoszczędzić kosztów poszczególne komputery zbierały przez cały dzień komunikaty i wiadomości od swych członków, po czym nocą, zwykle między 3 a 4 ranem, w porze najniższych taryf, automatycznie się łączyły i hurtem wymieniały pocztę i wiadomości. W początkowej fazie wymiana występowała bezpośrednio między zainteresowanymi węzłami, łączyły się więc one "każdy z każdym". Gdy jednak liczba węzłów przekroczyła 1000, system zaczął się "zacinać"; podczas owej nocnej godziny ruch między węzłami stawał się całkiem ożywiony i coraz trudniej było ustalić sensowny "rozkład jazdy". Wprowadzono więc obowiązujący do dziś tzw. system hierarchiczny:

W systemie tym występują następujące elementy:

W tym systemie każdy węzeł porozumiewa się nocą wyłącznie ze swą bezpośrednią jednostką nadrzędną. Cały ruch między strefami odbywa się za pośrednictwem centralnych węzłów tych stref, podobnie - szczebel niżej - ruch między regionami i sieciami. Pozwala to poważnie obniżyć koszty telekomunikacyjne funkcjonowania sieci: dominują połączenia lokalne, a dalekie połączenia międzynarodowe lub międzykontynentalne odbywają się z wykorzystaniem zaawansowanych technik upakowania danych oraz z wysoką prędkością transmisji danych.
Całość jest koordynowana przez międzynarodową organizację zwaną INFA (International Fido Net Association), której członkami są operatorzy (SysOp) wszystkich węzłów z całego świata. IFNA powstała w 1985 roku i od tego czasu zajmuje się organizacją sieci, która jest swego rodzaju fenomenem: wysoce złożonym systemem technicznym, którym nikt nie kieruje!

Zbigniew Zieliński
Powyższy tekst napisałem wykorzystując swoją pracę dyplomową.
(1999)