W końcu sierpnia odlatywały bociany i jaskólki. Na polach zaczynało się snuć babie lato. Teraz właśnie nadchodził czas ciężkiej pracy kobiet. Przy sianokosach i przy żniwach pracowaly wspólnie z mężczyznami, teraz przy rwaniu lnu trudziły się same. Był to czas do opowiadania gadek, baśni, różnych opowieści. Ogień z pieca i łuczywa (...) rzucał migotliwe światło na ludzi i sprzęty, sprzyjał fantazji i wyobraźni.

Wiara w przybywanie duchów z zaświatów na ziemię znajdowała wyraz nie tylko w opowieściach. W tym czasie obowiązywał zakaz przędzenia, szycia a nawet zamiatania ze względu na dusze wszędzie obecne. Nie można było nawet wylać wieczorem wody na dwór, bo mogły się tam znajdować błądzące dusze. Nie wolno było tańczyć ani śpiewać, aby nie przywołać diabła. Według wierzeń Kaszubów, wiele potępionych dusz można było wybawić w dniu święta zmarłych. Dla duszy potępionej największym nieszczęściem było to, że nie mogła odwiedzić w tym dniu swojego grobu. Krążyły więc wokół cmentarza szukając jakiego przejścia. Ta, której się to udało, zostawała wybawiona. Mogło się to udać tylko od 23:00 do północy .

W czasie wykopków tradycją stało się palenie ognisk. Towarzyszyło temu wiele różnorakich zwyczajów. Ogniska można było rozpalać dopiero wówczas, gdy ziemniaki były już zebrane. Ulubioną zabawą były skoki przez ognisko. Jeśli podczas skoku komuś od dymu załzawią oczy, lub stanie nogą w płomień, wrózy to nieszczęście. W przeciwnym razie - cały rok będzie szczęśliwy. Jeśli chłopak i dziewczyna skaczą przez ogień trzymając się za ręce - oznacza to "grę serc". Jeśli obojgu uda się przeskoczyć bez szwanku, wróży to dla nich szczęśliwie. Nie może natomiast jeden drugiemu zabronić tej wróżby, bo spotkałoby ich nieszczęście.