Wersja polskaEnglish version




Park Narodowy Bory Tucholskie

logo Borów Tucholskich

Bory Tucholskie to kompleks leśny na Pojezierzu Południowopomorskim, między Chojnicami i Tucholą na południu a Kościerzyną i Stargardem Gdańskim na północy o powierzchni około 1200 km2.

Las porasta obszary sandrowe, na których wytworzyły się ubogie gleby piaszczyste, miejscami przechodzące w lotne piaski. Pierwotny drzewostan stanowiły lasy bukowo-sosnowe. Niestety, nieprawidłowa gospodarka leśna spowodowała degradację siedlisk, którą pogłębiły pożary i masowe pojawy owadów.

Obecnie siedliska borowe zajmują ponad 95% powierzchni Borów Tucholskich. Drzewostan stanowią niemal lite sośniny. Ową monotonię lasów sosnowych urozmaicają drzewostany z domieszką brzozy, dębów, grabu, buka, z bogatym podszyciem (rosnące na żyźniejszych gliniastych glebach), w miejscach podmokłych często można napotkać także olszę.

Można tu znaleźć wiele zachowanych reliktów roślinnych z okresu borealnego (m.in. brzoza niska, zimoziół północny). Bory Tucholskie to ostoja rzadkich gatunków ptaków (np. bociana czarnego, kormorana, głuszca, cietrzewia).

W kilku wyodrębnionych rezerwatach przyrody objęto ochroną m.in. największe w Polsce skupisko cisów, stanowisko jarzęba brekinii, kolonię czapli siwej. W obrębie Borów Tucholskich wydzielono też park krajobrazowy ( o powierzchni około 370 km2). Wszechobecne są tu liczne jeziora rynnowe i rzeki (Brda, Wda, Wątawa).

W czasie powstania wielkopolskiego miedzy 1918 a 1919 działała tu partyzantka powstańcza, zaś we wrześnie 1939roku toczyły się tu ciężkie walki obronne armii polskiej. W czasie wojny był to rejon działania Armii Krajowej, Tajnej Organizacji Wojskowej "Gryf Pomorski" i Tajnej Organizacji Wojskowej "Gryf Kaszubski". W 1944roku na terenie Borów walczyły polskie i sowieckie grupy spadochronowo-desantowe z żołnierzami niemieckimi, m.in. grupy pod dowództwem por. J. Miętkiego (Wirski).

Copyright (c) 2003 by Danny